Экотуризм
в Республике Беларусь

З маленства люблю я лясы,
Іх сцішаны голас і шум патаёмны,
I пушчы глухія, а ў іх бураломы,
Дзе віхры гудзелі пад гулкія громы
Ды слалі дажджоў абрусы.

Вучыў мяне лес пазнаваць

Балаты на хаду асушылі,
Як вітальную чашу, да дна.
Перацялі лясам сухажыллі —
Перспектыва далёка відна.

Зім сняжыстых апошнія спадкі —
Гурбаў мэндлікі без каласоў.

                    На   самым   пачатку   чэрвеня   палескія
                    званы паклікалі з Мінска...
              

Азону, — просім мы, — азону!
На горы лазім.
I ўсё ж зямля святлом зялёным
Зноў налілася.

Знаёма ўсё, і нечакана,
I непаўторна.
Вясна паслалася туманам
На лядах чорных.

Неба жураўлінае, журботнае,
Цёмная вільготная зямля.
Птушка ты балотная, адлётная!
Бачылі вы зблізку жураўля?

Можа, добра, што не бачылі намоклага,
Смешнага... Цяжкі птушыны быт...

Ах, верасоўе, золкавыя ранкі!
Сухім галлём гады зашамацяць.
Гурмой на ўзлеску высыплюць паганкі,
Нібы далей няма чаго шукаць.

Дубоў ды сосен сцішаная варта.
Тут лепшы грыб не возьмеш напавер.

Прырода надзіва праўдзіва —
Ці вые, ці хмельна пяе.
На свет нас яна нарадзіла,
А мы забіваем яе.

То шротам, то вострай пілою,
То труцім, то палім жыўцом...
Планету мы так прапалолі:

Пара падумаць пра раўнапраўе дрэў.
Даволі падглядваць,
Як горнецца тонкая рабіна
Да самаўпэўненага дуба.
Не кляніцеся ў каханні
Да белай бярозы:
Вы даўно ёй здрадзілі,

Аднойчы ўздрыгнуць над планетай
У грАмы сцятыя грамЫ.
Пялёсткі скіне раптам з кветак
Агнём ахопленае лета,
I рухнуць вобземлю дамы.

Разявяць коні дзіка храпы,
Буслы закружаць, груганы.

Прыходзяць часта к нам
                       хваробы —
I мы пад пахай грэем ртуць.
А ў вёсцы
          бацьку-хлебароба

Вывучаю замежныя мовы —
Птушак і дрэў,
Ветру і каменя,
Вады і агню...
Мне трэба дамовіцца з імі.
Баюся,
Каб птушкі
Аднойчы
He адляцелі
У незваротны вырай,
He знайшоўшы, дзе прызямліцца

В о с е н ь
Лісцямі жоўтымі
Сцелецца.
Завывае
З і м а
Мяцеліцай.
Як ручай,
В я с н а
Гаманлівая.
Л е т а
Шэпча
Калоссямі
З ніваю.

Авяр'ян Дзеружынскі

Я сябар кожнай птушцы,
Ва ўсіх — наперахоп:
Заве глушэц у пушчу,
Бакас — на расцяроб,
А салаўі — на спеўку,
А жаўранкі — 

Спяшайцеся ў поле, у луг, у лясы —
Запісваць птушыныя галасы.
Яшчэ на дасвецці, на самым золку
Зловім на плёнку
Мы перапёлку.
Няхай застанецца на стужачцы хоць
Заклік на памяць:

Зіма

Дзесьці граюць на белым раялі,
і ніводнай фальшывай ноты...
Пакінутыя з лета граблі
псуюць экстэр'ер сумёта.

Вясна

Стаяў як гіганцкі молат.
Кавадлам ляжала поле.
Здавалася: гэткі волат –
зваліць чалавек не здольны.

Як падаў – ніводнай хмары
на небе ў той бой не стала.
Калі па зямлі ударыў –

Дагарае неба колерам барвовым,
у смузе ружовай патанае луг,
а за чорным лесам, за хрыбтом яловым —
месяц уздымае вышчарблены круг.
Белыя бярозы з цемры вынікаюць.

Крывёю срэбнай маладзік брыняе,
расце і спеліцца, каб ветахам сканаць.
Хто ён такі, навошта ён — не знае,
не дадзена яму таго спазнаць.

I, непрытомны, сярод цьмы блукае —

Ціха ночка ішла па зямлі,
на руках сваіх несла зоры,
і ляцелі калі-нікалі
яны ў цёмную ночы прастору.

Каля дома майго — язмін,
ён ласкавы, як цёплае лета.
Апускаліся тут яны