Чалавек-гаспадар...

Дзе падзелася рыба?
Чаму мала грыбоў?
Як халодныя шыбы
Вочы мёртвых віроў.
Непрыбранае сучча
Каля згніўшых камлёў —
Хтосьці рэзаў двухручкай
Ці на дом, ці для дроў.
Прыпыняемся з дзядзькам.

Стрыножаныя і абяскрыленыя...

Стрыножаныя і абяскрыленыя,
Заціснутыя паміж старонак,
З чысцінёю стэрыльнаю —
У кнізе Чырвонай,
У гэтай самай сучаснай казцы,
Жывуць яшчэ і звяры, і птушкі,
Злоўленыя аб’ектывам зіркастым

Замест кашуль з лясістых берагоў...

Замест кашуль з лясістых берагоў
Бетонныя мундзіры шыем рэкам,
I са слупа — цар заліўных лугоў —
Сабраўся бусел пеўнем кукарэкаць.
А што рабіць? Трымайся ля курэй,
Да іхняга прымазвайся карыта,

Фантазій бог і помыслаў высокіх...

Фантазій бог і помыслаў высокіх
Спусціўся з неба, а лясы далі
Развагі сілу і гаючым сокам
Маёй душы крыніцу налілі.
З палёў жытнёвых — шырыня, і воля,
I хлебадайнай працы неспакой,

Зялёнае гняздо

Неўладкаваны чалавечы дом,
Жывая кропля чорнага сусвету —
Зямля мая,
Зялёнае гняздо,
Адкуль вылётваюць
I птушкі, і ракеты.

Тут акіяны звоняць у званы
I дзьмухаюць вятры на пыл пустыняў.

Чорны бусел

Стань ля Прыпяці,
Любуйся,
Прыхаваўшыся ў лазе.
Чорны бусел,
Чорны бусел
На адной стаіць назе.

Я люблю буслоў і белых,
Дык скажы: чаму, чаго
Вінавата і нясмела
Пазіраю на яго?

Я люблю цябе да скону...

Я люблю цябе да скону,
Я люблю цябе да звону,
Я люблю цябе з вагона,
З самалёта, з карабля,
Цёплы шарык мой зялёны,
Ціхі шарык мой зялёны,
Мікрашарык мой зялёны —
Несхадзімая зямля!

Агонь ці кроў сцякае па дубровах...

Агонь ці кроў сцякае па дубровах,
I на зямлі сухой агонь ці кроў?
У воблаках бялёсых і ружовых
Ёсць контуры зямных мацерыкоў.

Плывуць так нізка афрыкі і індыі,
Прасвечаныя днём да глыбіні,

Пан Лес

Лес — гэта храм.
У ім акрыяе Хам.
Лес — гэта святарнае мейсца,
для душаў аблудных меса.

Меў золата, срэбра Крэз,
але, к

He ўрадзіла зямля, захварэла...

He ўрадзіла зямля, захварэла:
Колькі тое трывогі на век...
Надрываецца і чалавек,
Захварэла,
Да рук прыкарэла.

I лягло маё роўнае поле:
Hi ўпрасіць, ні ўгразіць —
He падняць.

Мы пільней пазіраем на рэкі...

Мы пільней пазіраем на рэкі
I з дэльфінамі падружылі.
Лес нам дорыць
                        найлепшыя лекі:
Мы прыродзе я

Ручай

Паміж вярбы,
                       караг,
                                 асок
Плыве спакойны ручаёк.
Глядзіш,
        

Меліярацыя

Паляшучка мяне пацалуе на ўцеху каханню, —
Рассячэ далягляд на заходзе імклівая каня.

Шчупакі плаўнікамі спілуюць чырвоныя сосны;
Мёд жывіцы ў цыстэрны збяруць меднавокія восы;

Скарынку сонца напалам...

Скарынку сонца напалам
Зламаў заходу бор рукасты.
Вясёлка мёд не дапіла
І зацягнула вузел кайстры.

Каўтаў у схове сухавей
Захраслай глоткай чад кялейны:
Яго каханку салавей

Лясы і рэкі

Лясныя рэкі вучылі плаваць,
А лес карміў нас, сушыў анучы.
Народным мсціўцам аддаў ён славу,
Сабе пакінуў адну пявучасць.

З ягад крушыны рабіў чарніла,
Арэхі сыпаў шчодра ў кішэні.

У стозе

Даўно ўжо ня бачыў
на ўласныя вочы
звычайнага сьветляка.
Чуў калі салаўя?
О, дай, Божа,
памяць.
А дзе падзеліся
кажаны?
I зараз не дакумекаю.
Напэўна,
сьветлякі затаптаны
ветрам,

Папытай нават бога самога...

Папытай нават бога самога —
He адкажа,
                   што ўдалечыні:
Сінь туману ці воблака смога,
След ракет альбо зо

Калісьці ж была і над Талінкай...

Калісьці ж была і над Талінкай
Вясна. I цвіла, і гула.
I кожная ў лесе прагалінка
Шумела паводкай крыла.
Маленні спраўлялі на чысціках
Глушцы і цецерукі.
Выводзіла пушча плячыстая

Лясам Беларусі

З маленства люблю я лясы,
Іх сцішаны голас і шум патаёмны,
I пушчы глухія, а ў іх бураломы,
Дзе віхры гудзелі пад гулкія громы
Ды слалі дажджоў абрусы.

Вучыў мяне лес пазнаваць

Балаты на хаду асушылі...

Балаты на хаду асушылі,
Як вітальную чашу, да дна.
Перацялі лясам сухажыллі —
Перспектыва далёка відна.

Зім сняжыстых апошнія спадкі —
Гурбаў мэндлікі без каласоў.

Пачатыя ў канцы шасцідзесятых...

                    На   самым   пачатку   чэрвеня   палескія
                    званы паклікалі з Мінска...
              

Азону, — просім мы, — азону!..

Азону, — просім мы, — азону!
На горы лазім.
I ўсё ж зямля святлом зялёным
Зноў налілася.

Знаёма ўсё, і нечакана,
I непаўторна.
Вясна паслалася туманам
На лядах чорных.

Толькі голас

Неба жураўлінае, журботнае,
Цёмная вільготная зямля.
Птушка ты балотная, адлётная!
Бачылі вы зблізку жураўля?

Можа, добра, што не бачылі намоклага,
Смешнага... Цяжкі птушыны быт...

Па грыбы

Ах, верасоўе, золкавыя ранкі!
Сухім галлём гады зашамацяць.
Гурмой на ўзлеску высыплюць паганкі,
Нібы далей няма чаго шукаць.

Дубоў ды сосен сцішаная варта.
Тут лепшы грыб не возьмеш напавер.

Прырода надзіва праўдзіва...

Прырода надзіва праўдзіва —
Ці вые, ці хмельна пяе.
На свет нас яна нарадзіла,
А мы забіваем яе.

То шротам, то вострай пілою,
То труцім, то палім жыўцом...
Планету мы так прапалолі:

Раўнапраў'е дрэў

Пара падумаць пра раўнапраўе дрэў.
Даволі падглядваць,
Як горнецца тонкая рабіна
Да самаўпэўненага дуба.
Не кляніцеся ў каханні
Да белай бярозы:
Вы даўно ёй здрадзілі,

Катастрофа

Аднойчы ўздрыгнуць над планетай
У грАмы сцятыя грамЫ.
Пялёсткі скіне раптам з кветак
Агнём ахопленае лета,
I рухнуць вобземлю дамы.

Разявяць коні дзіка храпы,
Буслы закружаць, груганы.

Прыходзяць часта к нам хваробы...

Прыходзяць часта к нам
                       хваробы —
I мы пад пахай грэем ртуць.
А ў вёсцы
          бацьку-хлебароба

Вывучаю замежныя мовы...

Вывучаю замежныя мовы —
Птушак і дрэў,
Ветру і каменя,
Вады і агню...
Мне трэба дамовіцца з імі.
Баюся,
Каб птушкі
Аднойчы
He адляцелі
У незваротны вырай,
He знайшоўшы, дзе прызямліцца

Поры года

В о с е н ь
Лісцямі жоўтымі
Сцелецца.
Завывае
З і м а
Мяцеліцай.
Як ручай,
В я с н а
Гаманлівая.
Л е т а
Шэпча
Калоссямі
З ніваю.

Авяр'ян Дзеружынскі

Я сябар кожнай птушцы...

Я сябар кожнай птушцы,
Ва ўсіх — наперахоп:
Заве глушэц у пушчу,
Бакас — на расцяроб,
А салаўі — на спеўку,
А жаўранкі — 

Спяшайцеся

Спяшайцеся ў поле, у луг, у лясы —
Запісваць птушыныя галасы.
Яшчэ на дасвецці, на самым золку
Зловім на плёнку
Мы перапёлку.
Няхай застанецца на стужачцы хоць
Заклік на памяць:

Шкельцы ў вітраж «Поры года»

Зіма

Дзесьці граюць на белым раялі,
і ніводнай фальшывай ноты...
Пакінутыя з лета граблі
псуюць экстэр'ер сумёта.

Вясна

Дуб

Стаяў як гіганцкі молат.
Кавадлам ляжала поле.
Здавалася: гэткі волат –
зваліць чалавек не здольны.

Як падаў – ніводнай хмары
на небе ў той бой не стала.
Калі па зямлі ударыў –

Эцюд акварэллю

Дагарае неба колерам барвовым,
у смузе ружовай патанае луг,
а за чорным лесам, за хрыбтом яловым —
месяц уздымае вышчарблены круг.
Белыя бярозы з цемры вынікаюць.

Крывёю срэбнай маладзік брыняе...

Крывёю срэбнай маладзік брыняе,
расце і спеліцца, каб ветахам сканаць.
Хто ён такі, навошта ён — не знае,
не дадзена яму таго спазнаць.

I, непрытомны, сярод цьмы блукае —

Зоркі на кусце

Ціха ночка ішла па зямлі,
на руках сваіх несла зоры,
і ляцелі калі-нікалі
яны ў цёмную ночы прастору.

Каля дома майго — язмін,
ён ласкавы, як цёплае лета.
Апускаліся тут яны

Друзья

Хотите дружить? Пишите в обратную связь

Последние комментарии

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователя и 1 гость.

Каталоги

 
Rating All.BY

История поиска

-